مناجات

كيستم من اي كه درهر روز و شب مي كني از حق ظهورم  را  طلب                                          

كيستم من  ديده اي  آيا  روي من      يا مشامت  حس  نموده بوي من

كيستم من    غرق  احسان  مني      ميهمان   سفره   و   خوان  مني

كيستم من   عاشقم    ديوانه ام         كو  نشاني  تو   از    ميخانه ام

كستم  من  لاف عشقم مي زني       نام  من  بر لوح قلبت  مي كني

كيستم من   مي كني گه ياد من        گه  بسوزاني  دل   نا شاد   من

كيستم من ساعتي با من خوشي      ساعتي با نفس اهريمن خوشي

كيستم من كه تويي در كوي  من        گاه خنجر مي كشي بر روي من

كيستم  من     قدر من نشناختي       آمدي   اندر  حريمم       تاختي

كيستم من مهدي(عج)زهرا منم  مصطفي  و  حيدر  و   زهرا  منم

ياسمين     گلشن      عترت  منم       ساقي    ميخانه    عترت    منم

كيسم   من   اي  بحقم   ناسپاس      باتو ام  من اي هميشه ناشناس

كيستم من بارهادرغصه ام انداختي     بارها  ديدي   مرا       نشناختي

بارها  ديدم    تو    را   كردم  سلام      تو   جواب  من  ندادي  يك  كلام

بارها  ديدم  كه    در    هر   انجمن      مست   اغيار  مني  غافل  زمن

بارها  ديدم         گنهكاري       تو       گريه   كردم   بر    تبهكاري    تو

بارها  شد    بر   تو   كردم التماس      با  عدوي  من  چرا   داري تماس

بارها  جايت      خجل    گرديده ام      شرمسار   و   منفعل  گرديده ام

بارها  با    هر   گناه      و  هر بدي     آمدي   بر روي  من سيلي  زدي

بس كنم  من ديگر  اين گفت و شنود    عقده  بود و در گلويم  مانده  بود

گزيده اي از نيايش هاي عارفانه شهيد دكتر چمران

خدايا! هدايتم كن!زيرا مي دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.

 

خدايا! هدايتم كن !كه ظلم نكنم،زيرا مي دانم ظلم چه گناه نابخشودني است.

 

خدايا! نگذار دروغ بگويم ،زيرا دروغ ظلم كثيفي است.

 

خدايا! محتاجم مكن كه به كسي تهمت بزنم ،زيرا تهمت، خيانت ظالمانه اي است.

 

خدايا! ارشادم كم بي انصافي نكنم ،زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.

 

خدايا! راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم ،كه بي احترامي به يك انسان،همانا

كفر خداي بزرگ است.

 

خدايا! مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده ،تا حقايق وجود را ببينم و جمال زيباي تو را مشاهده كنم.

 

خدايا! پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه گر ساز ، تا فريب زرق و برق عالم خاكي ،مرا از ياد تو دور كند.

 

خدايا! من كوچكم ، ضعيفم ،ناچيزم ،پركاهي در مقابل طوفانها هستم،به من ديده اي عبرت بين ده ،تا ناچيزي خود را ببينم و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و بدرستي تسبيح كنم.

 

خدايا! دلم از ظلم و ستم گرفته،تو را به عدالتت سوگند مي دهم كه مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهي.

 

خدايا! مي خواهم فقيري بي نياز باشم ،كه جاذبه هاي مادي زندگي،مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند.

 

خدايا! خوش دارم گمنام و تنها باشم ،تا در غوغاي كشمكشهاي پوچ مدفون نشوم.

 

خدايا! دردمندم، روحم از شدت درد مي سوزد، قلبم مي جوشد، احساسم شعله مي كشد و بند بند وجودم از شدت درد صيحه مي زند،تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش.

 

خسته شده ام ،پير شده ام ،دلشكسته ام ،نااميدم،ديگر آرزويي ندارم،احساس مي كنم كه اين دنيا ديگر جاي من نيست ،با همه وداع مي كنم و مي خواهم با خداي  خويش تنها باشم .

 

خدايا! به سوي تو مي آيم از عالم و عالميان مي گريزم،تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده.

      ماه رمضان شد می و میخانه ور افتاد

                          معشوق و می و باده به وقت سحر افتاد

فرا رسیدن ماه ضیافت اکبر خدا ،ماه نورانیت دل ،ماه خودسازی وماه زیبای قرآن بر تمام مسلمانان و شیعیان جهان(به خصوص ایرانیان)  مبارک باد .

عطر گل ياس
به نام الله خالق زيبايي ها
امروز مي‌آيد، ديروز مي‌رود، فردا از راه خواهد رسيد و فردا ها هر يك در انتطار و چشم به راه مانده‌اند تا نوبت آنها شود كه بيايند و بروند. اين رفت و آمدها آنقدر سريع است كه گاهي انسان حس مي‌كند روزها، هفته‌ها، ماه‌ها و سال‌ها آمده و رفته‌اند اما او در جاي خويش مانده و گاهي در جاي خويش و حتي كمي آن طرف‌تر ! نسيم حيات بخش الهي مي‌وزد غنچه‌ها را مي‌شكفد، جوانه‌ها را مي‌بالاند گل‌ها را مي‌پژمراند و آرام آرام گل‌هاي پژمرده را مي‌چيند تا فرصتي تازه دهد به جوانه‌ها براي شكفتن، به غنچه‌ها براي لبخند زدن و حتي به گل‌هاي تازه براي پژمردن !
اندكي صبر !
بينديش ! با چشماني باز و نه بسته از سر غرور؛
بنگر !
تو همان نونهال ديروزي كه اكنون چون سرو باليده‌اي؛ اما اي سرو سهي روزگار از براي من و تو هميشه بدين رنگ نخواهد بود و از پس نرمش‌ها و كرنش‌هاي امروزش قهري بزرگ و كوبنده خواهد بود آري دنيا، اين مكار فريبكار براي فريفتن ما نقشه‌ها در سر مي‌پروراند. مي‌خواهم تو را از شر و مكر و حيله‌اش نجات دهم آيا مي‌خواهي اين راه را تجربه كني ؟؟؟
اگر مي‌خواهي عزم سفر كن؛ براي سفر آماده شو و دوان دوان تا فرودگاه ترك دنيا بيا.
زود باش ! شتاب كن ! نكند به پرواز نرسي.
متين و استوار و محكم از پله‌هاي انابه بالا بيا، آزاد و رها بر صندلي تفكر بنشين، كمر ايمان و اراده و توكل را ببند، محكم در سر جايت بنشين به زودي تو در فراز آسمان‌ها خواهي بود؛ سبكبال بودن را تجربه كن !
به دور و برت نگاه كن حتما در بين همسفرهايت آشنا هم خواهي ديد، به آنان به چشم حقارت منگر چرا كه شايد آنان از تو به اين سفر مشتاق‌تر باشند و تو از اين اشتياق بي‌خبر.
انسان‌ها را از پنجره ببين، هر چه بالاتر مي‌روي كوچك‌تر مي شوند و به راستي كه چقدر حقيرند و ناچيز !
خلبان و خدمه‌ها همه در تلاشند كه جمع را به سلامت به مقصد برسانند درود و سلام خدا بر آنان باد.
همچنان منتظر بمان تا آن لحظه كه اعلام كنند مسافران دنياي فاني به مقصد سراي باقي اينجا آخرت است كمربندهاي خود را باز كنيد ملائك صف به صف و جماعتي از دوستان ويژه خداوند به استقبالتان آمده‌اند همه چيز براي شما مهياست؛ خوش باشيد و اين خوشي اجر صبري است كه در مسير طولاني پرواز به جان خريده‌ايد؛ خوش باشيد !
تو كه هنوز نشسته‌اي ؟!!
برخيز ! برخيز ديگر ! ساكت را بسته‌اي؟
توشه راه برگرفته‌اي؟
شتاب كن ! نكند هواپيما بپرد و تو هيچ گاه به پرواز نرسي و حسرت پريدن و آسماني شدن هميشه بر دلت بماند. دنيا هر روز در افق انديشه‌ات ستاره‌اي درخشان‌تر از پيش مي‌نماياند نكند زيبايي و درخشش آن تو را بفريبد و گول ظاهرش را بخوري.
دنيا پست است، حقير است، ناچيز است و تو با اين كوچكيت در برابر بزرگي او قيمتي تر، ارزشمندتر و برتر هستي.
بهاي وجود گرانمايه تو فقط بهشت جاودان پروردگار توست پس خود را به كمتر از آن مفروش.
خداوند دوستت دارد؛ خيلي بيشتر از آن كه تو بتواني حتي فكرش را هم بكني و دوست دارد تنها با او سخن بگويي، حرف‌هاي دلت را درگوشش نجوا كني، پس از دو ركعت نماز عشق در درگاهش سر بر خاك نهي و با چشماني اشك بار و قلبي خسته و دلي بي‌قرار، آرام آرام از او بگويي، از خود بگويي و از آرمان‌ها و آرزوهايت؛ و به راستي كه اين نزديك‌ترين حالت توست به او و او به خاطر داشتن عزيزي چون تو بر فرشتگانش مباهات خواهد كرد.
لختي ديگر بينديش !
پروردگارت مي‌گويد ياد غير خويش را در دلي كه فراموشم كند جايگزين ياد خويش مي‌سازم؛ با دل خويش چه كرده‌اي؟!! واي از روزي كه صاحب‌خانه را از خانه‌اش بيرون كني و صاحبي جز او براي دلت برگزيني.
از حاكم عادل كشور دلت اگر روزي هزار بار هم بخواهي كه كشور جانت را به غير وانگذارد، باز هم كم است و بدان كه هيچ حاكمي عادل‌تر از او نخواهي يافت.
باور كن مي‌شود كه در خانه قلب انسان كسي جز او نباشد؛ مي‌شود؛ و چه خلوت شكوهمندي است خلوت تو و او در خانه آرام دل، اين را تجربه كن.
در راه او، به خاطر او و با استعانت از او، دلت را به دار بزن. آري، دلت را مي‌گويم دل نفسانيت را، آن دلي را كه نمي‌خواهد حتي لحظه‌اي تو را آرام بگذارد مي‌خواهد خواب را از چشمانت بربايد، بيتابت كند، بي‌قرارت كند و با افكاري رنگارنگ اما پليد، تو را، لحظه‌هايت را و زندگيت را تباه سازد و از ياد او غافل، نفست را بكش كه اگر امروز تو او را نكشي او فردا تو را خواهد كشت؛ براو سخت بگير تا هر سختي بر تو آسان شود.
و بدان كه خداوند در اين حال تو را بيش از پيش دوست خواهد داشت و او عاشق توست چنانچه خود در آيه 4 سوره صف مي‌فرمايد: « ان الله يحب الذين يجاهدون في سبيله صفا كانهم بنيان مرصوص » آري در راه او با نفست بجنگ همچون سدي از آهن استوار و مقاوم و اين جهاد اكبر است.
پروردگارت در سوره مومنون مي‌فرمايد: و به راستي مومنان رستگار شدند آنان كه در نمازشمان خاضع و فروتنند و آنان كه از لغو و بيهوده روي برگردانند؛ هر آن كس و هر چيز كه تو را از ياد او غافل سازد دوست و همراه تو نيست بلكه دشمن توست.
امروز تو بر اصلاح خويش تواناتري تا فردا؛ پس خود را بساز و پيش از آن كه روز محاكمه‌ات در دادگاه عدل الهي فرا رسد براي آن روز مهيا شو.
و بدان: زندگي با خدا و بدون هيچ كس و هيچ چيز، همه چيز است و بدون او با همه چيز و همه كس هيچ.
بلند شود !
اي جوان جوانيت را صرف ساختن خويش نكني پس كي مي‌خواهي اين كار را انجام دهي؟!! امروز تو از چنگال‌هاي خون‌آلوده دنيا دورتري تا فردا، پس فرار كن مبادا دنيا بيايد و تو را هم اسير خود سازد. به دنياي بزرگترهايت نگاه كن از صبح تا به شب به دنبال دنيا مي‌دوند بي‌آنكه بدانند چه مي‌كنند ! چطور مي‌تواني در قيامت پاسخگوي سوالات باشي؟! در پاسخ به اين سوال كه جوانيت را صرف چه كرده‌اي چه خواهي گفت؟!
هيچ گاه براي گرفتن تصميم‌هاي بزرگ و انتخاب‌هاي حياتي دير نيست پس شتاب كن !و تا فرودگاه ترك دنيا به مقصد آخرت، بيا.
به اميد ظهور مولا مهدي – اللهم عجل لوليك الفرج
التماس دعا

بسيجي شهيد محمدرضا مهرپاك
بسم الله الرحمن الرحيم
اللهم اياك نعبد و اياك نستعين
مي‌خواهم زبان خامه را به سينه كاغذ آشنا كنم و نقشي از رخ آن زيبا را بر اين سينه سفيد منقّش كنم؛ اما قلم را توانايي اين كار نيست. كاغذ را تحمل اين نقش نيست.
مي‌خواهم امواج خروشان احساس را به مهار عقل در زندان تن محبوس كنم؛ اما عقل را توان به بند كشيدن دل نيست. تن را قدرت نگه داشتن روح نيست.
چشمانم را مي‌بندم.
مي‌خواهم تصويري از جمال رعناي يار را در ذهن تصور كنم؛ اما ذهن متصوّر چنين تصويري نيست.
آن جمال زيبا را كسي قادر به تصوير نيست.
مي‌خواهم مرغ انديشه را از پرواز در آسمان خون‌رنگ عشق باز دارم؛ اما او را هيچ قيدي قادر به مقيد ساختن نيست. اين آسمان خويشتن را از طيران اين مرغ باز داشتن ثواب نيست.
قلم را دوباره به چرخشي وامي‌دارم. امواج خيره سر احساس به ساحل اطمينان هجوم مي‌آورند. آن يار رعنا تمام قد در تيغ قله عشق به تماشا ايستاده است. مرغ انديشه به پرواز خويشتن ادامه مي‌دهد. كاغذ از سياهي قلم نقش مي‌پذيرد. دل زبان گشوده كه:
اي نازنين دلبر. تو مرا همچون شبنم صبحگاهي پاك خواسته بودي و من روسياه. از نوك پا تا فرق سر به تو خود حال مرا مي‌بيني. شيطان را به دوستي برگزيدم و تو روزگارم را مي‌بيني؛ ولي هرگز از روي طغيان سر از فرمانت نپيچيده‌ام. هرگز از روي عمد بر خلاف دوستي‌ات عمل نكرده‌ام.
هرگز ! خود مي‌داني حتي آن هنگام كه طعم گناه از دهانم زايل نگشته بود، فكر تو آن را تلخ مي‌كرد كه هرگز گناه لذّتي نداشته است.
خود مي‌داني همواره پشيمان بودم؛ ولي چه كنم كه بر وجود كثيفم شيطان تسلّط پيدا كرده بود. هر گاه خواسته بودم كه رو به سويت نهم، اين نفس مرا باز داشته و هر گاه به اهل اين جا نظر داري و من سر از پا نشناخته، به اين جا آمده‌ام. شتاب داشتم تا به اين جا برسم پاي برهنه، جامه‌دريده، چشم گريان، با تني ريش به اين جا رسيده‌ام.
چشمانم كم‌سو گشته است. تنم زار گشته است. پاهايم مجروح است و دلم پريشان است.
آيا تو مرا خواهي پذيرفت؟ آيا براي ديدنت حالي جز اين مي‌خواهي؟ آيا براي وصالت، مهريه‌اي بالاتر از اين خواستاري؟
پس كي بر من ناتوان نظرخواهي افكند؟
اي خون، فوران كن !
اي تن، پاره شو !
اي چشم كور شو !
بگذار دستانم بشكند؛ پاهايم قطع شود؛ مغزم پريشان شود. مگرتو اين را نمي‌خواهي؟ مگر تو اين را قبول نمي‌كني؟ پس تو مي‌گويي چه كنم؟ بهاي دينت را، اين جان ناقابل قرار داده‌اي؟
پس اي خصم مرا بكش !
بر درگهت انتظار تلخ است.
براي ديدنت، انتظار سخت است.
براي وصالت صبر نتوان كرد.
مرا به انتظار مگذار.
هر كسي خواسته است بر شيطان پشت پا زند، هر كسي خواسته است راه ميان‌بُر را انتخاب كند، هر كسي خواسته است با تو دمساز شود، هر كسي خواسته است با تو هم‌سخن شود، به اين جا شتافته است؛ و من نيز از آنها تبعيت كرده‌ام.
آيا مرا هم قبول خواهي كرد؟

هيچ كس وقتي بدن پاره‌پاره‌ام را ديد، گريه نكند ! احدي وقتي چشم بر تن بي‌روحم دوخت، گريه نكند كه اين تن چز قفسي نيست كه اين پوست و استخواني بيش نيست. اين بدن پوسته صدفي بيش نيست. مرواريدش را تقديم يار كرده‌ام و حقش هم همين است ! بر من قبري نسازيد !
مرا از يادها ببريد !
مني نبوده‌ام؛ مني وجود نداشته.
منبع:سایت صبح

مناجات رمضان

اين  خونه  مال  تو  يا مال  من        رمضون  ماه   تو     يا      ماه    من

 

تو ضيافت خونه وا كردي يا من         توئي  كه  مهمون دعوت كردي يا من

 

من  كه  امشب در خونت اومدم        مهمونم    با    كارت   دعوت   اومدم

 

اومدم   از  بدي ها   جدا    بشم       اومدم    با    خوبها     آشنا      بشم

 

اگه گفتن اين كيه  چي كار  داره       بگو    از   صابخونه   انتظار      داره

 

اين  نمكدون شكن  بيست سالمه       گناهاش     اندازه       يه       عالمه

 

من  صدا   كرده    بودم كه غفارم       اينم        اومده    ميگه    گنهكارم

 

با  وجودي  كه بده   دوسش  دارم       اين نبود كي  مي دونست كه غفارم

 

اگه   من   ردش  كنم   كجا    بره      غصه هاي   دلش   رو  به   كي بگه

 

حاضرم بهش بدم هرچي  مي خواد       ولي  مي ترسم   بره    ديگه   نياد

***********************************

يا رب ار نگذري از جرم و گناهم چه كنم              ندهي گر  به  در خويش تو راهم چه كنم

گر   نخواني  و  براني   و   كني   نوميدم             به كه رو آرم حاجت ز كه خواهم چه كنم

گر  ببخشي  گنهم  شرم   مرا   آب  كند              ور نبخشي تو به اين روي سياهم چه كنم

نتوانم  گنهم  را  ز  كه  تو   كتمان  بكنم            كه  تو بودي  به همه حال گواهم چه كنم

اي خدا   كن  كرمي  ، مرحمتي ،  امدادي             كاروان رفت و من مانده به  راهم چه كنم

اتل متل جدايي

                    جانباز شيميايي

 

قشنگتر از ماه و مهر

                     استاد خوبم سپهر

 

رفتي و با رفتنت

                     جامونده اين پيرهنت

 

پيرهن خاكي

                    تو نشون پاكي تو

 

سروده هات پيامه

                     نشونه يك قيامه

 

قيام بر ضد دشمن

                     دشمن دين و ميهن

 

با دشمناي نا اهل

                     با لشگر ابوجهل

 

بسيجيا شبيخون

                     دل آقا نشه خوت

 

گرداناي عاشورا

                    آهاي اعضاي شورا

 

جنگه ولي بي تركش

                     با آرامش، بي ارتش

 

الو الو فلسطين

                     چي شد دشمن بي دين

 

الو الو بچه ها

                     بريد توي كوچه ها

 

خط مقدم اونجاست

                     جنگ هنوزم پا برجاست

 

كي گفته جنگ تمومه

                     خواب و خوراك حرومه

 

تازه شروع كاره

                    موشكا شد ماهواره

 

جاي مين توي جنگ

                     كاشته شده نام وننگ

 

فيگور و ژست گرفتن

                     خورد و خوراك  وخفت

 

به جاي شيميايي

                     فيلماي سينمايي

 

به جاي تانك و موشك

                     شبهه و ترديد و شك

 

به جاي هر نوع فشنگ

                     كاشته شده نام و ننگ

 

به جاي جنگ و جدل

                     سي دي هاي مبتذل

 

به جاي جنگ و فرياد

                     اسلحه شد اعتياد

 

اين دشمناي ايران

                     دشمن دين و ايمان

 

مي خوان كه منحرف شيم

                     از خدا منصرف شيم

 

بريم تو شور و بازي

                     با قرص هاي اكستازس

 

ميگن بايد شاد باشيم

                      مي خوان كه معتاد باشيم

 

حال و هوايي تازه

                     نعشگي و خميازه

 

جوون كه معتاد ميشه

                     نداره اون انديشه

 

ديگه آماده نيستن

                     صاحب اراده نيستن

 

جوون تو عيش و نوش

                    غيرت و ايمامن فروش

 

علافه و آس و پاس

                     دفاع براسش بي معناس

 

يه عده پست و جاهل

                     بدون فهم و غافل

 

به ماها نيش مي زنن

                     طعنه به ريش مي زنن

 

ريش و با ريشه زدن

                    دلا رو آتيش زدن

 

خدا و دين غريب شد

                      دينداري هم عجيب شد

 

چفيه عار و ننگ شد

                     بد حجابي قشنگ شد

 

تو اين بازار پر جوش

                     يه عده ايمان فروش

 

ميگن زمان جنگ نيست

                      اين كاراتون قشنگ نيست

 

يه عده اي كمونيست

                     ميگن شهيد الگو نيست

 

از ديدن كوچه ها

                     دق مي كنن بچه ها

 

شهيد شده فراموش

                     غيرتا گشته خاموش

 

به جاي اسم شهيد

                     به جاي رسم شهيد

 

تبليغ اجنبي شد

                     خون به دل نبي شد

 

يه عده دلسنگ شدن

                     پشيمون از جنگ شدن

 

يه عده هم تو داخل

                     مدير پست و جاهل

 

بي رگ و بي عار شدن

                     جوونا بي كار شدن

 

همونايي كه امام

                    با شور و خشم تمام

 

ميگفت نا محرم هستن

                     خنجراشون رو بستن

 

اين گروهك اون كاروان

                     اين نهضت و اون سازمان

 

اينها نفوذي هستن

                     همه بي خود و پستن

 

اينا همه جاسوسن

                     از همه چي ميترسن

 

اما ماها بيداريم

                     از هرزگي بيزاريم

 

ماها آماده هستيم

                     سربندا مونو بستيم

 

سربند يا فاطمه

                     كارو ميده خاتمه

 

با سربند يا عباس

                     با شور و عشق و احساس

 

با سربند يا حيدر

                     مي شيم فداي رهبر

               ((حسین مرادی))